PRZEWLEKŁA NIEDOMOGA NEREK (PRZEWLEKŁA CHOROBA -

Reklama
A A A

PRZEWLEKŁA NIEDOMOGA NEREK (PRZEWLEKŁA CHOROBA

W klinice spotyka się najczęściej przypadki przewlekłych chorób nerek, doprowadzających do ich przewlekłej niedomogi. Początkowo zmiany mo­gą dotyczyć przeważnie jednego z układów tkanki nerkowej — naczynio­wego, kłębkowego lub kanalikowego (ewentualnie śródmiązszowego). W miarę trwania choroby struktura nerki ulega takim zmianom, że roz­poznanie patologiczne staje się niemożliwe. Ostatecznie przemiany te powodują wystąpienie zespołu chorobowego opisanego przez Brighta przed 100 przeszło laty i znanego od tego czasu jako przewlekła choroba Brighta. W toku dalszych badań i spostrzeżeń okazało ,się, że pojęcie cho­roby Brighta, jak je pierwotnie sam autor ustalił, jest za wąskie, albowiem w schorzeniach, które należy zaliczyć do tej grupy, może nie być białko­moczu, obrzęków lub obu tych objawów na raz (np. marskość nerek zani­kowa). Natomiast na plan pierwszy występuje szereg objawów sercowo-naczyniowych, przede wszystkim podwyższenie ciśnienia krwi. Według Landaua uszkodzenie układu tętniczego nerek, obecność we krwi czynników chorobotwórczych, np. drobnoustrojów lub wytworzo­nych przez nie jadów, bądź też trucizn niebakteryjnych wprowadzonych z zewnątrz (ołów) lub powstałych wewnątrzustrojowo wskutek spaczo­nej przemiany materii (dna, ciąża itp.) stanowią zasadnicze czynniki wy­wołujące zstępujące krwiopochodne uszkodzenia obu nerek, objęte nazwą choroby Brighta. Nazwa to obecnie ma znaczenie raczej historyczne i tylko w takim znaczeniu może być używana. Mechanizmy fizjopatolo-giczne, jak i objawy kliniczne w przebiegu przewlekłej i ostrej niedomogi nerek różnią się pod wieloma względami. Pasteur, Vallery-Radot, Dela-fontaine, Hamburger i Milliez wymieniają 4 zasadnicze zespoły (grands syndromes) towarzyszące zapalnym chorobom nerek. W odniesieniu do przewlekłej niedomogi są to 1) wzmożona diureza przy stale niskim cię­żarze właściwym moczu (poliuria z równoczesną hipo- lub izostenurią), 2) zespół obrzękowy z białko- i krwinkomoczem, który zresztą często nie występuje, 3) zespół azotemiczny, 4) zespół sercowo-naczyniowy z nad­ciśnieniem.